Eylül ayı hepimizin aklında okulların başlangıç tarihidir. Okullarda mevsimleri ve ayları gösteren pano Eylül ayıyla başlar. Bu ay yeni başlangıçların ayıdır. Biz de çocukların güzel bir başlangıç yapması için ana konumuzu Okula Dönüş olarak seçtik. Konu hakkında daha ayrıntılı bilgiyi aşağıdaki dosyadan edinebilirsiniz.
In order to download our newsletter about nature and child please use the following link:
Last Child in Nature – Issue 1
Karin Taylor - Nature’s Child
Hayat eskisi gibi doğayla içiçe olamadığı için şimdilerde doğayı yaşayabilmek için özel olarak çaba gösterip etkinlikler düzenlemek gerekiyor. Aslında sizin gibi düşünen insanlarla karşılaşmak için de iyi bir fırsat olarak görülebilir. Size yararlı olacağını düşündüğüm iki kaynaktan bahsetmek isterim. Bunlardan ilki çeşit çeşit kollarda doğa yakınlığı yaklaşımını benimsemiş kurumlar ve kişiler hakkında bilgi veren bir site. Adı Yeşilist Rehber. Adresi www.yesilist.com ben ayrıca göz gezdirirken bu rehberin Ankara sayfasını buldum, onun da adresi www.yesilist.com/arama.php?country=ankara&state=İlçe+seçiniz&x=15&y=12&semt=Semt&arama=
Düşekalka Ankara’da oldukça uzun süredir etkinliklerini başarıyla sürdüren bir kurum. Mutlaka deneyinderim ben. onların ana sayfalarının adresi www.dusekalka.org/index.php . Yakın zamanda kamp yapmak isterseniz, elbette çocuğunuzla, kamp programına ulaşabileceğiniz adres de şöyle www.dusekalka.org/aile-kamplari .
Doğayla kalın. Sevgiler,
Arzu Aydoğan
Tarih: 19.04.2011
Hem baharın getireceği güzel havalar hem de 23 Nisan Çocuk Bayramı yaklaşırken anne ve babalara çocuklarının sadece parklarda nefes alamayacağını, mutlu olamayacağını düşünen Nil Kayarlar Sarrafoğlu; Çocuk ve Doğa hareketinin kurucularından Nihal Poyraz Temürcü ile çocukların doğayı yaşaması gerekliliği üzerine görüştü.
“Çocuk ve doğa hareketi şu temel fikirden güç alıyor: Doğadaki çocuk, soyu tehlike altında olan bir türdür ve çocukların sağlığı ile Yeryüzü’nün sağlığı birbirine sıkı sıkıya bağlıdır.”
Richard Louv(Doğadaki Son Çocuk, TÜBİTAK Popüler Bilim Kitapları)
Bir çocuk vardı, her gün evden çıkar,
Ve ilk gördüğü şey neyse ona dönüşürdü.
O şey onun parçası olurdu; gün boyunca ya da günün bir kısmında,
Ya da yıllarca ya da uzun yıl döngüleri boyunca.
Baharın ilk leylakları parçası oldu bu çocuğun,
Ve çimenler ve beyaz ve kırmızı sabah sefaları ve beyaz ve kırmızı yonca,
ve sinek kapan kuşunun şarkısı,
Ve Üçüncü ayın kuzuları ve domuzun pembe-minik yavruları, ve kısrağın tayı ve ineğin buzağısı …
Walt Whitman
Bu yazıyı bir gün dahi bekletmemin mümkün olmadığını üzülerek görüyorum. Çocuklar için üzülüyorum. Onların yaşadığı bizim çocukluğumuza hiç benzemeyen, tatsız tuzsuz bir çocukluk. Herhalde, büyüdüklerinde de çocukluğa dair anlatacak tek bir güzel hikayeleri olmayacaktır. Her yerde göz altındalar. Kulakları hep kendilerini engelleyen sözcüklerle dolu: “Koşma düşersin”, “Kaydıraktan kayma, yükseğe çıkma”, “Dokunma üstün kirlenir”, “Çimenlerin arasına girme kene sokar”; kısacası, bizden tek duydukları yapma, dokunma, koklama, merak etme, inceleme; onlar için tek bir mesajımız var: mümkünse YAŞAMA.
İnsan duyularını kullanarak ve içinde bulunduğu mekanda hareket ederek dünyayı algılar. Yaşadığı yeri tanımasının tek yolu budur. Oysa, biz çocukları o kadar engelliyoruz ki yaşadıkları yeri tanımak yerine hiçbir şey yapmamayı ya da sanal alemde gezmeyi tercih ediyorlar. yazının devamı
